Praca w Niemczech na polskiej JDG a karta pobytu

Wynika to często z przekonania, że możliwość swobodnego podróżowania po strefie Schengen do 90 dni oznacza także prawo do pracy. W rzeczywistości jednak polska karta pobytu daje wyłącznie prawo wjazdu i pobytu krótkoterminowego, a nie automatyczne uprawnienie do wykonywania działalności zarobkowej w innym państwie UE.

Niemieckie przepisy pobytowe, przede wszystkim § 17 rozporządzenia o pobycie – Aufenthaltsverordnung, jednoznacznie wskazują, że osoba wykonująca w Niemczech działalność zarobkową nie korzysta ze zwolnienia z obowiązku posiadania niemieckiego tytułu pobytowego. W praktyce oznacza to, że prowadzenie firmy w Polsce i posiadanie polskiej karty pobytu nie uprawnia do świadczenia usług na terenie Niemiec.

Pewne ułatwienia przewidziano jedynie dla osób posiadających w Polsce status rezydenta długoterminowego UE. Zgodnie z § 17a Aufenthaltsverordnung mogą one świadczyć w Niemczech określone prace przez okres do 90 dni. Dotyczy to jednak wyłącznie czynności mieszczących się w katalogu § 30 rozporządzenia o zatrudnieniu – Beschäftigungsverordnung i, co do zasady, nie obejmuje wykonywania tych prac w ramach własnej działalności. Tym bardziej nie jest to ogólne prawo do pracy na terenie Niemiec ani możliwość dowolnego wykonywania usług w ramach polskiej działalności gospodarczej.

W efekcie większość cudzoziemców spoza UE, którzy chcą świadczyć usługi w Niemczech, musi przed wyjazdem uzyskać odpowiednie niemieckie zezwolenie wizowe lub pobytowe. Praca „na fakturę”, nawet przy legalnie prowadzonej działalności w Polsce, bez spełnienia niemieckich wymogów grozi poważnymi konsekwencjami: karami finansowymi, odmową wjazdu czy problemami podatkowymi. Dlatego przed rozpoczęciem jakichkolwiek usług w Niemczech warto każdorazowo zweryfikować, czy dana działalność w ogóle może być wykonana bez wizy, czy wymaga pełnej procedury legalizacyjnej.